Vanaf 20 september in het Forum
In het kader van de tentoonstelling TATTOO hebben we in samenwerking met de Groninger City Club (GCC) de portrettenserie Tattoo Stories - De Route gemaakt. Op de foto's staan Groningse ondernemers, inwoners en tattoo-artiesten met hun tattoo en persoonlijke verhaal erachter. Deze indrukwekkende portretten van fotograaf Sebastiaan Rodenhuis zijn vanaf 20 september 2025 in het Forum te zien. De foto's worden in verschillende combinaties getoond. De serie was eerder (van 27 juni t/m 27 juli 2025) te bewonderen in etalages en horecazaken in de Groningse binnenstad.
Tattoo Stories - De Route is gratis te bezoeken op het expoplein (4e verdieping). Voor de TATTOO-expositie (ingang 4e verdieping) heb je wel een ticket nodig (zie forum.nl/tattoo).
Ja, ik heb tattoos. Niet om stoer te doen of met een diepe betekenis, gewoon omdat ik het mooi vind. Zoals anderen kunst aan de muur hangen, draag ik het op mijn huid.
Er ligt vaak een oordeel op het hebben van tattoo’s maar met mijn glimlach, grapje, en liefde voor koffie (en matcha) verdwijnt die al snel.
Ik ben 24, run mijn koffiezaak in een van de drukste straten van Groningen. En nu sta ik op de foto, levensgroot!
Ik heb tattoos altijd heel mooi gevonden. Na het overlijden van mijn vrouw in 2017 heb ik in 2018 mijn eerste tattoo laten zetten: de E, de eerste letter van mijn vrouw haar voornaam met een rood hartje er in. Al gauw kwamen de voorletters van mijn kleinkinderen er bij te staan.
Op mijn rug heb ik een foto van mijn vrouw laten tatoeëren die veel voor mij betekent. Ook heb ik een zonnebloem en een honingbij op mijn schouders laten tatoeëren, naar aanleiding van een gedicht van mijn kleinzoon die kinder-stadsdichter van Groningen was. Mijn vrouw vond dat het mooiste gedicht van onze kleinzoon. Op de crematie van mijn vrouw heeft hij dat gedicht nog 1 keer voorgedragen.
Binnenkort wil ik een giraffe laten tatoeëren als herinnering aan een rondreis in Namibië.
De tattoos op mijn linker arm zijn gewijd aan mijn dochter Mala.
Zij heeft ze zelf getekend of het is een ontwerp van een film of een anime die we samen hebben gebinged, zoals Harry Potter, Avatar The Last Airbender, Spirited Away en The Blue Eye Samurai.
Proud nerd en proud dad.
Vanaf zijn 11de jaar liep hij rond in de shop van Karel, op zijn 14e zijn eerste tattoo van Karel. Hij wist al snel dat hij “dat” ook wilde doen. In die tijd ook erg actief in de graffiti, grote drang naar presteren en resultaat. Ook veel rondgehangen bij Tattoo Wim en Rinto. Mooie tijd.
Eigen shop begonnen, met veel plezier en trots mijn eigen broek opgehouden en mijn gezin goed verzorgd. Ben en Emil als leerlingen gehad. Die doen het nu beide ook fantastisch! Trots op de jongens.
Werkt nu sinds 2,5 jaar bij de jongens in de shop, de ziekte van José heeft ons hier toe gebracht. Meer tijd samen. Zonder haar was ik niet waar ik nu ben. Viva La Vida , Da Tonk.
Mijn tattoos zijn een mix van stijlen: van kindertekeningen en lol-tattoos tot werk van artiesten waar ik tegen op kijk.
Niet alles hoeft een betekenis te hebben. Ik hou van kleur, plezier en plaatjes waar je blij van wordt.
Een handtekening van Jan Smit, een tekening van m’n neefje en nichtje, kleurrijke gezellige plaatjes: alles door elkaar.
Voor mij draait het om expressie en vrolijkheid. De wereld kan wel wat meer kleur gebruiken!
The work on my body consists of years of changing my mind into what direction I evolve as a human. You can see it as it progresses from tattoos dedicated to my family, to color work to blackwork neotribal coverups and blastovers. With addition of white ink accents on my face as an experiment in customizing my avatar as if i'm in a fun fantasy game.
Tattoos are my life's career and my greatest passion as well as means to express my creative inside outwardly.
It's also my personal means to prove to myself that I can do anything I set my mind to and i'm patient and determined enough to push through towards my goals.
Samen met mijn zoon Lucas heb ik begin dit jaar een tattoo laten zetten in Henk Schiffmacher’s shop. Het was Lucas’ idee om zijn vader/ mijn partner – de in 2016 overleden kunstenaar Frank Daalder – te eren met een tattoo van een van zijn kunstwerken: een gouache met hertje.
De datum werd 7 februari, Frank zou dan 75 geworden zijn.
We zijn super blij met onze tattoos. Een herinnering en vorm van verbinding voor het leven.
De tattoo van het hart is een tribute aan Dr. Frank-N-Furter van de film The Rocky Horror Picture Show.
Dat het daarnaast een badass tattoo is, is mooi meegenomen.
Ik ben erg trots een 'boss' te kunnen zijn in ons mooie Groningen.
Mijn tattoos zijn een extensie van mijzelf, sommige met een betekenis en sommige waarvan ik denk dat het mij representeert zonder een betekenis te hebben.
Mijn tattoos maken mij Hidde.
Dat ze permanent zijn, vind ik mooi. Daardoor leven ze met mij mee.
Onze tatoeages weerspiegelen waar wij blij van worden.
Op Frank zijn arm vind je bijvoorbeeld een tekening van een kok gemaakt door één van zijn kinderen. Ook heeft hij kookgerei als verwijzing naar Brownies&downieS.
De bloemen op Nicole haar arm zijn een reminder om te doen waar je nu blij van wordt en verwijzen naar haar kinderen.
Ik ben 35 jaar en heb op 19-jarige leeftijd voor het eerst een tatoeage laten zetten. Het is inmiddels aardig vol aan het raken.
Ik heb er ooit voor gekozen om alleen maar zwart lijnwerk te laten zetten, zonder schaduwen en/of kleur. Ik hou van het primitieve effect. Daarnaast voornamelijk western en native american-achtige stijl. Vaak ook een eigen ontwerp of tekening.
Sinds een aantal jaar heb ik een hele fijne samenwerking met Tattoo Yanni (Mermaid’s Grave) uit Groningen. Hij weet precies wat ik mooi vind en wat goed bij de rest past.
Mijn tattoos hebben geen verhaal. Tenminste, dat dacht ik altijd. Tot je goed kijkt. Niet naar het plaatje, maar naar wat erachter zit.
Iedere tattoo op mijn lichaam is verbonden aan een moment, een periode, een gevoel.
Ze zijn herinneringen aan vriendschappen, reizen, moeilijke dagen en onverwacht mooie nachten.
Ze herinneren me aan wie ik was op het moment dat ik ze liet zetten en soms ook aan wie ik juist niet meer ben.
De feniks staat in de Griekse mythologie voor herrijzenis en in China symboliseert ze het vrouwelijke.
Voor mij is het een ode aan transformatie: de moed om het oude los te laten en het lef om in iets nieuws te stappen.
Zoals D.H. Lawrence schreef: “Ben je bereid om niets te worden? Ondergedompeld in de vergetelheid? Zo niet, dan zul je nooit echt veranderen."
Veel van mijn tattoos heb ik laten zetten, omdat ik groot fan ben van tattoos als kunstvorm op zich.
Het zoeken van de juiste artiest bij een bepaald idee is voor mij dan ook echt een hobby. Ook link ik veel van mijn tattoos aan bepaalde momenten en gebeurtenissen in mijn leven.
Eén van mijn tattoos heb ik bijvoorbeeld laten zetten als stok achter de deur om mijn droom na te jagen: het worden van professioneel gitaarbouwer.
Met elke tatoeage begrijp ik het tatoeëren iets beter. Hedendaagse volkskunst, waar ik deel van mag uitmaken. Ik wil alles weten over tatoeëren. Ik lees er over. En verzamel graag alles wat er mee te maken heeft.
Het is simpelweg een verzameling van wat ik mooi vind. Door mensen die ik mooi vind.
Net zoals ik graag m’n favoriete platen op elpee wil hebben in m’n kast. Wil ik m’n favoriete plaatjes op m’n huid.
Mijn huid vertelt verhalen, gevangen in inkt.
De #N8 op mijn bovenarm herinnert aan mijn tijd als eerste nachtburgemeester van Groningen. De #N8 is voor mij een symbool van passie voor de nacht waar vrijheid en creativiteit samenkomen.
Elke tatoeage is een filosofisch anker, een blijvend bewijs van een persoonlijk betekenisvolle herinnering.
Mijn oude tekenleraar Gerard Schriemer ontwerpt al mijn tattoos. Van hem heb ik veel meer geleerd dan alle kunstacademies bij elkaar. Toen ik 13 was wilde ik al heel graag een tattoo, maar dat mocht natuurlijk niet, dus toen heeft hij me met tattoos geschilderd.
Nu 18 jaar later heb ik eindelijk twee echte platen op mijn lijf en de derde is in de maak. De nieuwste is deze vogelvrouw op mijn arm. Al mijn hele leven heb ik een fascinatie voor sprookjes en met name voor vogel vrouwen. Mijn vrienden noemen me mede door dat vogel gebeuren al sinds de basisschool Roek.
Jugendstil is een van de belangrijkste inspiratiebronnen voor mijn illustratiewerk. Het was een stroming waarbij mensen voor het eerst heel bewust gingen ontwerpen met de natuur. En dat is wat ik ook probeer, sprookjes zoeken en afbeelden die echt bestaan. De tattoo is dus eigenlijk alles waar mijn bedrijf voor staat in 1 symbool. Ines van Hinkart heeft over het schilderij van Gerard haar eigen tattoo magie gegooid en zo is er een te gekke plaat uit gekomen die gelukkig nog de rest van mijn leven bij me blijft.
Toen ik m’n eerste tattoo liet zetten op m’n 19e was m’n moeder niet zo blij. Inmiddels tel ik zo’n 50 tattoos en is ook zij vereeuwigd op m’n lichaam.
Ik zie mijn tattoo’s als een toevoeging, versiering en een groot deel van mijn identiteit. Het is een bonte verzameling van dingen waar ik voor sta. Mijn ADHD, liefde voor muziek en waardering voor de Japanse kunst.
Aan een ieder die twijfelt over zijn of haar eerste tattoo: gewoon doen. Je krijgt er geen spijt van en het zal niet bij die ene blijven.
Tatoeages betekenen verschillende dingen voor me. Ik hou erg van de kunstvorm op zich. Bijna alles wat ik heb is old school of traditioneel.
Sommige van mijn tatoeages hebben een betekenis, herinneren me aan bepaalde momenten of zijn er voor mijn kinderen of mijn vrouw. Maar veel zijn ook gewoon gezet omdat ik het een mooi plaatje vond. Niet alles hoeft een diep verhaal te hebben, soms is een mooi plaatje gewoon genoeg.
Siese heeft voor de tentoonstelling TATTOO onder andere Henk Schiffmacher, Douwe Bob, Robert Jan Rietveld en Anne Veenendaal geportretteerd.
Twintig in Thailand, een bamboetattoo op mijn ribbenkast. De beginletters van mijn vier broers. Zou ik ‘m vandaag de dag opnieuw laten zetten? Misschien niet. Maar spijt heb ik niet. Hij herinnert me aan de kracht van impulsiviteit — een eigenschap die goed van pas komt als ondernemer.
Inmiddels weet ik: verbinding is niet vanzelfsprekend. Zelfs niet met je broers. De band is vervaagd. Maar wat blijft is de basis. Net als de markering op mijn huid.
