Geschreven door Ruben Allersma

Onze man in Cannes 2026

Filmprogrammeur Ruben Allersma reisde ook dit jaar weer af naar het belangrijkste filmfestival van de wereld. Lees hier zijn verslag en tips!

Er werd dit jaar flink gemopperd onder de filmprofessionals in Cannes. Belangrijkste reden: een hoofdcompetitie die met nieuw werk van grote namen als Pedro Almodóvar, Asghar Farhadi, Na Hong-jin, en Hirokazu Kore-eda torenhoge verwachtingen wekte, maar die nauwelijks wist waar te maken. Zelfs de beste films misten de overdonderende impact van recente Cannes-sensaties als Sirat, The Substance en The Zone of Interest. En als je vier films per dag kijkt, heb je af en toe zo'n uitschieter nodig om de energie erin te houden.

De grootste teleurstelling was Farhadi's Franstalige metafilm Parallel Tales (Histoires parallèles), waarin een schrijfster (Isabelle Huppert) à la Rear Window haar overburen bespioneert voor inspiratie. De film is zo rommelig en soapy dat het moeilijk is te geloven dat Farhadi eerder intense en gelaagde Iraanse drama's zoals A Separation (2011) en The Salesman (2016) maakte.

Ook Almodóvar's maakte met Bitter Christmas (Amarga Navidad) een metafilm, waarin een regisseur met een creatieve crisis inspiratie put uit zijn eigen omgeving. Hoewel de reflectie op artistieke obsessies en herhalingen persoonlijk aanvoelt, overheerst Almodovars voorliefde voor melodrama zo erg dat je ook hier het gevoel krijgt naar een dure soap zit te kijken.

De Zuid-Koreaans Na Hong-jin liet met films als The Chaser (2008) en The Wailing (2016) zien dat hij een meester is in het maken van duistere en intelligente thrillers. Dat maakt het extra zonde dat Hope (Hopeu), zijn eerste film in tien jaar, ondanks de vingeraflikkende trailer en een veelbelovend eerste uur, zulke lelijke CGI-monsters blijkt te bevatten dat het beloofde actiespektakel vooral aanvoelt alsof je anderhalf uur naar een computergame zit te kijken.

Zelfs Hirokazu Kore-eda, die normaal gesproken uitblinkt in subtiele, menselijke observaties, stipt met zijn eerste sciencefictionfilm Sheep in the Box (Hako no naka no hitsuji) ambitieuze thema’s als rouw en AI aan, maar werkt die vervolgens niet goed uit. Het gevolg is dat het verhaal over ouders die een robot-versie van hun verongelukte zoontje in huis nemen, emotioneel op afstand blijft en weinig nieuwe inzichten biedt.

Films om naar uit te kijken

De grootste verrassing was wat mij betreft Club Kid: een rauw, ontroerend en verrassend grappig debuut over een afgeschreven partypromotor die plots de zorg krijgt voor een zoontje van wie hij het bestaan nooit kende. De film bleek zo’n hype dat studio A24 maar liefst 17 miljoen neertelde voor de wereldwijde rechten. Voor Nederland staat de film te koop voor een miljoen, een absurd bedrag voor zo’n kleine film die het waarschijnlijk alleen goed gaat doen bij de arthouses in studentensteden. Het is dan ook maar de vraag of de film hier uitgebracht gaat worden.

Club Kid

Een andere kleine film die indruk maakte was I’ll Be Gone in June. We volgen de Duitse uitwisselingsstudente Franny, die in 2001 in New Mexico is wanneer de vliegtuigen zich in de Twin Towers boren. Het is een gevoelig en fris aanvoelend coming-of-age verhaal, dat knap wordt gecombineerd met een historisch kantelpunt en de paranoia die volgde binnen de Amerikaanse samenleving. Boordevol mooie muziek en herkenbare tienerperikelen.

I’ll Be Gone in June

Fascinerend was ook Teenage Sex and Death at Camp Miasma van Jane Schoenbrun (I Saw the TV Glow). Weer een metafilm, deze keer over een regisseur die een slasherfranchise nieuwe leven wil inblazen. Schoenbrun maakte een slasher en horrorparodie ineen, maar gebruikt deze genres vooral om iets te zeggen over een persoonlijke zoektocht naar identiteit, verlangen en de betekenis van cinema. Inventief, sexy, geestig én ontroerend.

Teenage Sex and Death at Camp Miasma

Verder genoot ik van de energieke Cantona-documentaire, Paper Tiger met Adam Driver en Scarlett Johansson en The Beloved, waarin Javier Bardem schittert als een gevierde maar grensoverschrijdende filmmaker.

The Beloved

Naast de films werd er ook veel gesproken over de opvallende afwezigheid van Hollywood. Voor het eerst sinds 2017 ging er geen enkele grote Amerikaanse studiofilm in première in Cannes. Waar het festival vorig jaar nog Tom Cruise met de nieuwste Mission Impossible film op de rode loper verwelkomde, lieten studio’s als Universal met Spielberg’s Disclosure Day en Disney-Pixar met Toy Story 5 het dit jaar afweten. Volgens ingewijden spelen zowel de hoge kosten als de kritische Europese pers daarbij een rol.

De felste discussie ging uiteindelijk over Canal+, onderdeel van het media-imperium van de rechts-conservatieve miljardair Vincent Balloré. Honderden filmprofessionals, onder wie Juliette Binoche en Adèle Haenel, ondertekenden een open brief uit protest tegen zijn groeiende invloed binnen de Franse filmwereld. De beledigde Franse topman dreigde vervolgens iedereen die zich uitspreekt op een zwarte lijst te plaatsen.

Het is in Cannes gebruikelijk dat er geklapt en gejoeld wordt voor de logo’s aan het begin van films, maar zo’n luid boe-geroep tijdens het logo van Canal+ had ik nog niet eerder meegemaakt.