Filmprogrammeur Ruben Allersma reisde ook dit jaar weer af naar het belangrijkste filmfestival van de wereld. Lees hier zijn verslag en tips!
Door de geboorte van mijn tweede zoontje zat er dit jaar niet meer dan een bliksembezoek aan Cannes in. Drie volle dagen was ik er: een kwart van de totale festivalduur waardoor ik meer gemist dan gezien heb. Toch was ik er lang genoeg om twaalf films te kijken, mijn belangrijkste collega’s en relaties te spreken en de laatste nieuwtjes, hypes en roddels mee te krijgen.
Het was mijn vierde bezoek aan het belangrijkste en meest prestigieuze filmfestival ter wereld. Cannes is het enige festival waar het publiek volledig uit professionals (pers en industry) bestaat. Dat merk je bijvoorbeeld aan de sfeer, die over het algemeen gejaagd en zakelijk is. Daarnaast gebeurt er iets in de zalen waar ik maar niet aan kan wennen: men klapt en joelt voor ieder logo dat in beeld verschijnt.
Geinig is dan wel weer dat je in de zaal zit met de bekendste filmjournalisten, die net als jij de film voor het eerst zien en op dezelfde dag de allereerste recensies publiceren. Ook schuiven regelmatig juryleden van de verschillende secties aan, bestaande uit filmmakers zoals Molly Manning-Walker (How to Have Sex) en Alice Rohrwacher (La chimera).
Na de hoofdcompetitie is Un Certain Regard de belangrijkste sectie, die twintig films presenteert van beginnende filmmakers met ongebruikelijke stijlen en niet-traditionele verhalen. Het toeval wilde dat hier dit jaar drie beroemde acteurs debuteerden met hun eerste speelfilm als maker: Harris Dickinson, Kristen Stewart en Scarlett Johansson.
Omdat je onder professionals bent, en je bij iedere zaal douane-achtige toestanden hebt met poortjes en tassencontroles, wandelden deze sterren gewoon net als alle andere onbekende makers door de zaal, waar ze voorafgaand aan de première op het podium zenuwachtig in gesprek gingen met de festivaldirecteur. Dan besef je toch wel dat je iets bijzonders meemaakt.
"De films die er voor mij uitsprongen zaten alle vier in de hoofdcompetitie."
Met zijn charmante speelfilm Nouvelle Vague geeft Richard Linklater (Boyhood) met veel humor een kijkje achter de schermen bij de opkomst van de Franse Nouvelle Vague. We volgen we een eigenwijze Jean-Luc Godard, die zijn cast en crew tot waanzin drijft tijdens het maken van À bout de souffle. Geheel geschoten in jaren 60 stijl, op 35mm en in prachtig zwartwit.
In het elegante en intieme Japanse Renoir van Chie Hayakawa (Plan 75) zien we de wereld door de ogen van een gevoelig en fantasierijk 11-jarig meisje dat probeert grip te krijgen op een complexe volwassen realiteit waarin haar vader plotseling overlijdt. Een heerlijk voortkabbelende en melancholische film die rustig de tijd neemt om de innerlijke wereld van een kind in beeld te brengen.
Een bassdrop van een film was de hypnotiserende roadmovie Sirât van de Spaanse regisseur Oliver Laxe (Fire Will Come). De film vertelt het verhaal van Luis en zijn zoontje Esteban, die door de woestijn van Zuid-Marokko trekken op zoek naar hun vermiste dochter en zus, die verdween tijdens een rave. Wat volgt is een ijzingwekkende tocht door een apocalyptisch landschap met een bont gezelschap ravers, op het ritme van snoeiharde minimalistische techno.
“Gedurfde cinema zoals ik het nog niet eerder zag.”
Tot slot het loodzware Sound of Falling, van de Duitse filmmaakster Mascha Schilinski. Zij vertelt het verhaal van vier generaties vrouwen, die elk in verschillende tijdperken opgroeien op dezelfde boerderij en wiens levens met elkaar zijn verweven door onuitgesproken angsten, onderdrukte trauma’s en begraven geheimen. De film zoekt de grenzen van de traditionele vertelstructuren op door ingenieus heen en weer te springen in de tijd. Daarnaast zorgen de betoverende cinematografie en indringende soundtrack voor een constante dreigende sfeer. Geen plezierige kijkervaring, wel een ambitieus meesterwerk.
Voor ik het wist zat ik weer in het vliegtuig terug naar huis en moesten de nieuwe films van onder andere Julia Ducournau (Titane), de gebroeders Dardenne (Tori et Lokita), Kleber Mendonça Filho (Bacurau), Carla Simón (Alcarràs), Kelly Reichardt (First Cow), Joachim Trier (The Worst Person in the World) en Jafar Panahi (Gouden Palm winnaar) nog in première gaan.
“Gelukkig wordt zo’n beetje alles uitgebracht door Nederlandse distributeurs en zullen de meeste titels uiteindelijk in ons theater uitkomen.”
— Filmprogrammeur Ruben Allersma
De nieuwste premières, filmtips, klassiekers en meer elke week in je mailbox!
