Geschreven door Ruben Allersma

Geen Joker, wel Jarmusch: verslag uit Venetië

Filmprogrammeur Ruben Allersma reisde ook dit jaar weer af naar Venetië voor het oudste én een van de meest prestigieuze filmfestivals van de wereld. Lees hier zijn verslag en tips!

Vorige week was ik bij de 82ste editie van het filmfestival van Venetië, het oudste én een van de meest prestigieuze filmfestivals ter wereld. Een belangrijk festival om bij te zijn, aangezien Venetië vaak fungeert als springplank voor veel latere Oscarwinnaars en bioscoophits. Denk aan films als The Joker, Nomadland en Poor Things.

Het festival vindt op het Lido plaats, een langgerekt eiland net voor de kust van Venetië stad. Vanaf het vliegveld te bereiken via een trage waterbus of speedboot. Die laatste is duur maar omdat je meestal met een aantal Nederlanders in het vliegtuig zit kan je als groep zo’n ding afhuren, wat erg leuk en gezellig is.

De sfeer op het eiland is relaxt, bijna alsof je op vakantie bent. Het is een beetje vergane glorie, met veel statige maar verwaarloosde villa’s en landhuizen. Er zijn weelderige tuinen vol exotische planten en palmbomen, en aan de Adriatische zijde (tegenover Kroatië) knusse stranden met lichtblauw water. Aanrader dus, mocht je naar Venetië willen en geen zin hebt in een drukke stad.

Ook leuk aan het festival is dat je, als je wil, heel dicht bij de sterren kan komen. De rode loper ligt direct achter een lage omheining, waar ze meestal handtekeningen uitdelen voordat ze naar binnen gaan voor de wereldpremière. Er zitten dan ook elke dag groepen mensen te wachten onder parasols, vaak wel een dag van tevoren. Ik heb nogal een druk schema dus houd me er niet zo mee bezig, maar het is toch wel geinig als je toevallig langsloopt, allemaal heisa en fotografen ziet en dan op steenworp afstand Emma Stone uit de boot ziet stappen. Zij is trouwens de enige ster die ik dit jaar zag.

Het festivalhart is Palazzo del Casino, een lekker pompeus gebouw in communistische stijl, met diverse kleinere filmzalen en de plek waar alle persconferenties worden gegeven. Verder stampen ze enorme rode blokkendozen uit de grond met daarin zalen voor een paar duizend man waar je een groot deel van de films kijkt.

Het programma van dit jaar gold als een van de sterkste in jaren, met premières van grootheden als Yorgos Lanthimos, Guillermo del Toro, Park Chan-wook, Luca Guadagnino, Noah Baumbach, Kathryn Bigelow en Jim Jarmusch. Als filmliefhebber een droom van een line-up natuurlijk. Toch bleken voor mij persoonlijk de verwachtingen groter dan de uiteindelijke oogst: het waren over het algemeen prima drie, soms vier sterren films. Maar een Joker of Nomadland, waarbij je omver wordt geblazen en zeker weet dat je als een van de eerste de nieuwe Oscarwinnaar hebt gezien, zat er niet tussen.

Guillermo del Toro bijvoorbeeld kreeg van Netflix carte blanche voor zijn passieproject Frankenstein, wat in mijn ogen een veel te lange, soort x-rated Disneyfilm vol computeranimaties en bombastisch gedoe opleverde. En het monster ziet er ook nog eens potsierlijk uit. Meer geslaagd was No Other Choice van de Zuid-Koreaanse meester Park Chan-wook. Een frisse satire vol zwarte humor over een ontslagen man die, bij gebrek aan werk, zijn concurrentie letterlijk begint uit te schakelen. Een leuke film, die hier en daar zelfs een beetje aan Parasite doet denken. Maar hij haalt in mijn ogen het niveau van zijn topwerk zoals Oldboy en The Handmaiden nergens.

De Deense regisseur Anders Thomas Jensen (Adam's Apples) leverde met The Last Viking een even absurde als duister komische film af. Mads Mikkelsen speelt op hilarische wijze iemand die denkt een reïncarnatie van John Lennon te zijn. Zijn broer, een ex-bankrover, probeert via een bizarre zoektocht naar andere psychische patiënten die zich een van The Beatles wanen, een verloren buit terug te vinden. Een film vol inktzwarte humor en bruut geweld, bij vlagen hilarisch maar zeker niet voor iedereen.

TheLastViking_2000x1200_Credit-Anders-Overgaard

Frankenstein_st_1_jpg_sd-low_Copyright-2025-WW-Entertainment

No Other Choice, The Last Viking, Frankenstein

Opvallend was ook The Smashing Machine, een sportdrama met Dwayne “The Rock” Johnson in een ongebruikelijk kwetsbare rol als MMA-vechter Mark Kerr. De film toont niet alleen brute gevechten, maar ook de mentale strijd van een man die kampt met een pijnstillerverslaving en depressie. Daarmee balanceert de film op de rand van arthouse en commercieel: waarschijnlijk te soft en emotioneel voor de gemiddelde vechtsportliefhebber en te bruut en gewelddadig voor het gemiddelde filmtheaterpubliek. Toch wordt Johnson genoemd als serieuze Oscar kandidaat.

De Gouden Leeuw ging verrassend naar Jim Jarmusch voor Father Mother Sister Brother, een drieluik over ongemakkelijke familiebanden met onder meer Tom Waits, Adam Driver en Cate Blanchett. Een verstilde, melancholische maar ook komische film, typisch Jarmusch: meditatief, menselijk en sympathiek. Ik vond het een fijne film, overall alleen weinig opzienbarend.

Groot favoriet bij pers en publiek was The Voice of Hind Rajab, een docudrama over het vijfjarige Palestijnse meisje dat begin 2024 urenlang in contact stond met hulpverleners nadat ze met haar familie in een auto onder vuur was genomen door het Israëlische leger. De film verweeft de authentieke geluidsopnames met nagespeelde scènes en won de tweede prijs van het festival, maar moreel gezien was dit natuurlijk de échte winnaar van Venetië. De film kreeg na afloop van de vertoning een 23 minuten durende staande ovatie, de langste ooit.

Juryvoorzitter Alexander Payne, regisseur van onder andere The Holdovers, kreeg stevige kritiek op zijn ‘veilige’ keuze voor Jarmusch. Opvallend was dat zowel Payne als festivaldirecteur Alberto Barbera vragen over Gaza ontweken. Filmjournalist René Mioch opperde deze week in Tijd voor MAX dat de rechtse Italiaanse regering al jaren druk zet op het festival om een conservatievere koers te varen – al gaf hij er direct bij aan hier geen bewijs voor te hebben.

— Filmprogrammeur Ruben Allersma