Film x Philosophy: Blade Runner 2049

Eerst moest regisseur Denis Villeneuve er niks van weten: Ridley Scott's Blade Runner (1982) was zo goed dat er geen sprake was om het op te volgen met een tweede deel. Pas toen hij Hampton Fancher's nieuwe script las was hij overtuigd. Het verhaal was zo gelaagd: het nam de thema's van de originele film en verbeterde en verdiepte ze. Zelfs Harrison Ford was aan boord om zijn rol als Deckard, nu 30 jaar ouder, op zich te nemen. Blade Runner 2049 verwerkt de veranderingen in de wereld sinds die tijd: de groeiende zorgen over de klimaatcrisis, ontwikkelingen in technologie en economie en de groeiende macht van van tech-giganten.

 

Eigenlijk is de enige manier om Blade Runner 2049 te kijken op het grote doek. Tot op de dag van vandaag heeft het de meest technisch geavanceerde CGI-effecten die mogelijk zijn, een zielsverscheurende soundtrack van Hans Zimmer en Benjamin Wallfisch, en Roger Deakins' (misschien wel de beste cinematograaf ter wereld) waanzinnige, architectonische beelden. Dit komt allemaal samen in de introspectieve en sensitieve regie van Denis Villeneuve, die zich keer op keer heeft bewezen (met o.a. Arrival, en nu Dune) als één van sterkste auteurs van onze tijd.

 

Met deze editie van Film x Philosophy stellen we opnieuw de vraag: wat betekent het om mens te zijn? Blade Runner 2049 focust zich op de bezieling van de mens. Wat is dat onvangbare stukje essentie dat de mens onderscheidt van de robot? En kan een mechanische kopie van de mens uiteindelijk ook bezield worden?